Miesiąc: luty 2024

Syrena – 14

Syrena uważnie przyglądała się rybackiemu kutrowi tarmoszonemu przez wiatr i zalewanemu przez wodę. Zobaczyła, że z łodzi, prosto w spienione fale, wypadła jedna osoba. Spojrzała na swoje siostry. Porozumiały się bez słów i zgodnie uznały, że nie będą ratować nieszczęśnika dla świata ludzi, lecz zabiorą go do swojej podwodnej krainy. Wiedziały, że jest zakochany w jednej z nich.

Autor: Danuta Majorkiewicz

Syrena – 13

Syrena uważnie przyglądała się rybackiemu kutrowi tarmoszonemu przez wiatr i zalewanemu przez wodę. Zobaczyła, że z łodzi, prosto w spienione fale, wypadła jedna osoba. Spojrzała na swoje siostry. Porozumiały się bez słów i zgodnie postanowiły uratować tę osobę.

Autor: Sokolik

Skarb – 34

Skarb od wielu lat, a może nawet stuleci, leżał złożony w schowanej przed ludźmi drewnianej skrzyni obitej blachą. Marzył o tym, żeby w końcu ktoś go odnalazł i zaczął nim cieszyć swoje serce i oczy. Wreszcie uświadomił sobie, że to tylko zły sen. Skarb nie znosił zamknięcia, więc czuł się bardzo zmęczony. Ucieszył się, że dookoła niego jest przestrzeń, a on poczuł się wolny i wiedział, że cieszy sobą wielu ludzi.

Autor: Gwiazdeczka

Wilk przymrużył oczy – 72

Wilk przymrużył oczy i uważnie wpatrywał się w idącą leśną ścieżką dziewczynkę w czerwonym kapturku. Zaniepokoiło go, że mała znalazła się w jego rewirze, bo to by znaczyło, że ludzie znowu odkryli jego zaczarowany las. Wydał cały majątek na czarodziejów i jak widać, spaprali sprawę. Zaklęcie znowu nie działa.

Wyciągnął telefon komórkowy i zadzwonił do Merlina. Ten, widząc jego zmrużone oczy i zmarszczony pysk, powiedział:

– Pokaż mi nagranie tego, co cię niepokoi, potem zdążysz na mnie nakrzyczeć.

Wilk, ciężko dysząc w wściekłości, skierował telefon na dziewczynę i udostępnił ekran Merlinowi.

Merlin zaklął głośno i z cichym trzaskiem otworzył drzwi przenośnego portalu, umieszczonego w wydrążonym pniu, tuż obok wilka.

Położył palec na ustach i położył się w gęstych krzakach. Gestem dłoni nakazał, by wilk zrobił to samo.

– Co tu robi to dziecko – zapytał cicho wilk.

– To nie dziecko – odpowiedział Merlinowi.

– Przecież widzę małego człowieczka.

– Ludzie nie widzą tego świata, nie mogą wejść do twojego lasu. Mogą tu przebywać postacie z bajek, wróżki, czarodzieje i inni mieszkańcy magicznych światów.

Dziewczynka w czerwonym kapturku nadal szła w ich stronę.. Nagle potknęła się i upadła. Roztrzaskała się i wyleciało z niej kilka śrubek i kilkanaście sprężyn.

Podbiegł do niej Geppetto ze śrubokrętem i zaczął go naprawiać.

Merlin wstał, otrzepał się z trawy i podszedł do starego rzeźbiarza.

– Witaj Geppetto, co to za lalka?

– Szykuję prezent dla Pinokia. Mam nadzieję, że ucieszy się, gdy zobaczy swoją małą siostrzyczkę.

– Zanim to się stanie, ja padnę na zawał – odezwał się wilk, który też wyczołgał się z krzaków.

– Przepraszam wilku, zapomniałem cię uprzedzić…, już ją zabieram… – zreflektował się Geppetto.

– Wszystko w porządku, jak ją naprawisz, przynieś ją jeszcze raz i wszystkim wilkom pokażemy, jak wygląda jeden z naszych wrogów. Powinni wiedzieć… Jeśli kiedyś czarodziejska zapora opadnie, to będą narażone na spotkanie prawdziwych Czerwonych Kapturków. Warto, by umieli je rozpoznać i obronili się, ucinając kontakt z tymi przebrzydłymi stworzeniami.

Uspokojony Geppetto odetchnął głęboko i przytulił zepsutego Czerwonego Kapturka do piersi, a uspokojony Wilk poszedł z Merlinem na sok z leśnych jagód.

Miejsce obserwatora tej części lasu zajął zaś kolejny wilk. Miał nadzieję, że będzie to spokojny dyżur…

Autor: Archiwista SC

Syrena – 12

Syrena uważnie przyglądała się rybackiemu kutrowi tarmoszonemu przez wiatr i zalewanemu przez wodę. Zobaczyła, że z łodzi, prosto w spienione fale, wypadła jedna osoba. Spojrzała na swoje siostry. Porozumiały się bez słów i zgodnie zatrąbiły.

Zamieniły się we wspaniałe pojazdy, które stały obok siebie. To, co mogły zrobić, to właśnie zatrąbić.

Mówi się, że stare auta mają duszę. Jak powyższa sytuacja pokazuje, potrafią też właściwie zareagować.

Ze starym autami bywa często tak, że są kapryśne, może tak jak czasami dzieci?

dla Wojtka napisał Adam

Syrena – 11

Syrena uważnie przyglądała się rybackiemu kutrowi tarmoszonemu przez wiatr i zalewanemu przez wodę. Zobaczyła, że z łodzi, prosto w spienione fale, wypadła jedna osoba. Spojrzała na swoje siostry. Porozumiały się bez słów i zgodnie ze swoim zwyczajem przyglądały się całemu zdarzeniu i czekały na odpowiedni moment, żeby wkroczyć do akcji i pomóc tonącemu.

Autor: Gwiazdeczka

Skarb – 33

Skarb od wielu lat, a może nawet stuleci, leżał złożony w schowanej przed ludźmi drewnianej skrzyni obitej blachą. Marzył o tym, żeby w końcu ktoś go odnalazł i zaczął nim cieszyć swoje serce i oczy. Wreszcie skarb sprawiedliwości został wydobyty i dodał wartości wewnętrznej równowadze i spokojowi.

Autor: Danuta Majorkiewicz