ćwiczenia literackie
Była sobie łąka. Soczysta, zielona łąka. Niedaleko rósł las i płynął strumyk. Na środku łąki stał mały biały domek z czerwonym dachem. W szeroko otwartym oknie powiewała biała firanka, a za nią stała starsza kobieta ubrana w kraciastą sukienkę, błękitną koszulę i domowe kapcie. Na nosie miała okulary.
Wkrótce zaczął padać deszcz i wiał wiatr. Kobieta zamknęła okno i poszła do kuchni, aby dokończy gotować zupę dla męża, który wkrótce wrócił do domu.
Autor: Sokolik
Szary człowiek mieszkał w szarym mieście. Jego szare dni mijały jeden po drugim, niezauważalne w swojej szarości. Jedynym kolorowym akcentem jego szarej egzystencji była jego jeździecka pasja. Kiedy tylko mógł odwiedzał podmiejską stadninę. Oporządzał konie, sprzątał stajnie, a gdy miał więcej czasu dosiadał ulubionego konia i w czasie jazdy na nim marzył o wolności, o tym, że sam jest jak koń, że płynie lekko w powietrzu, że nie obowiązują go prawa fizyki i grawitacji.
To dawało mu siłę, żeby wytrwać w szarym mieście tyle ile trzeba, żeby zdobyć tyle pieniędzy ile trzeba, żeby zapewnić sobie życie pełne wolności i pasji. Życie, które oczywiście zamierza spędzić we własnej stadninie i domu, jaki przy niej postawi. Wolności, którą będzie mógł dzielić z hodowanymi przez siebie końmi.
Swojego ulubieńca oczywiście zabierze ze sobą. Już dogadał się w tej sprawie z jego właścicielem, który kiedyś też był szarym człowiekiem z szarego miasta, a teraz trzyma kciuki za niego, żeby jemu też udało się wyrwać z codziennej szarzyzny szarego miejskiego życia.
Autor: Kasztanek
Syrena uważnie przyglądała się rybackiemu kutrowi tarmoszonemu przez wiatr i zalewanemu przez wodę. Zobaczyła, że z łodzi, prosto w spienione fale, wypadła jedna osoba. Spojrzała na swoje siostry. Porozumiały się bez słów i zgodnie zadziałały…
Mała dziewczynka zasnęła w fotelu, zanim skończyła się bajka. Była ze swoją mamą w kinie. Po skończonym filmie, mama opowiedziała córce szczęśliwe zakończenie. Dziewczynka miała chęć obejrzeć film ponownie. Następnym razem poprosi tatę, aby też z nimi poszedł. Wtedy zobaczy cały film.
Autor: Sokolik
Szary człowiek mieszkał w szarym mieście. Jego szare dni mijały jeden po drugim, niezauważalne w swojej szarości. Jedynym kolorowym akcentem jego szarej egzystencji była wyprawa do lasu. Tam odzyskiwał spokój i radość.
dla Andrzeja napisał Sokolik
Skarb od wielu lat, a może nawet stuleci, leżał złożony w schowanej przed ludźmi drewnianej skrzyni obitej blachą. Marzył o tym, żeby w końcu ktoś go odnalazł i zaczął nim cieszyć swoje serce i oczy. Wreszcie listonosz zapukał do skrzyni. Na ten właśnie adres miał doręczyć list polecony. Skarb nie wiedział, co robić. Listonosz otworzył więc skrzynię i podał kopertę odbiorcy. Ten otworzył ją. Na kartce papieru widniały słowa: „Teraz jesteś wolny. Spełnij swoje marzenie i uszczęśliw kogoś”.
Autor: Gwiazdeczka
Była sobie łąka. Soczysta, zielona łąka. Niedaleko rósł las i płynął strumyk. Na środku łąki stał mały biały domek z czerwonym dachem. W szeroko otwartym oknie powiewała biała firanka…
Tak właśnie młody mężczyzna wyobraził sobie miejsce, gdzie w przyszłości chce spędzić resztę życia. Teraz, wiedząc jak ono ma wyglądać, mógł przystąpić do realizacji swojego marzenia o przeprowadzce do takiego domu.
Autor: Sokolik
Szary człowiek mieszkał w szarym mieście. Jego szare dni mijały jeden po drugim, niezauważalne w swojej szarości. Jedynym kolorowym akcentem jego szarej egzystencji był jego dom. Czysty, biały, pachnący świeżością i nowością. Z kolorowymi akcentami tchnącymi energią, pozytywizmem i radością.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Syrena uważnie przyglądała się rybackiemu kutrowi tarmoszonemu przez wiatr i zalewanemu przez wodę. Zobaczyła, że z łodzi, prosto w spienione fale, wypadła jedna osoba. Spojrzała na swoje siostry. Porozumiały się bez słów i zgodnie ruszyły na ratunek potrzebującemu, wyciągając go na brzeg. Uratowany mężczyzna bardzo im dziękował. One skromnie odparły, że każdy by tak postąpił.
dla Wojtka napisała Małgorzata
Szary człowiek mieszkał w szarym mieście. Jego szare dni mijały jeden po drugim, niezauważalne w swojej szarości. Jedynym kolorowym akcentem jego szarej egzystencji było dłubanie w drewnie. Jak siadał do rzeźbienia, to nie zauważał, jak mu czas upływał. W swoim pokoju zamontował półeczki i na nich stawiał figurki swojej roboty. Co jakiś czas przychodzili znajomi i podziwiali jego pracę.
Autor: Anna Olawa
Skarb od wielu lat, a może nawet stuleci, leżał złożony w schowanej przed ludźmi drewnianej skrzyni obitej blachą. Marzył o tym, żeby w końcu ktoś go odnalazł i zaczął nim cieszyć swoje serce i oczy. Wreszcie się doczekał. Koparka odsłoniła go, gdy jej operator wybierał ziemię pod budowę nowego budynku. Wielką skrzynię zauważyli robotnicy i kierownik budowy zawiadomił służby konserwatorskie. Szybko przyjechali archeolodzy i dalsze prace budowlane toczyły się już przy ich udziale. Okazało się, że poza skarbem, odkryto jeszcze wiele cennych artefaktów, które po oczyszczeniu i konserwacji wzbogaciły zbiory miejscowego muzeum.
Autor: Ewa Damentka