Gromadka dzieci siedziała na puchatym dywanie przy rozpalonym kominku. Ogień wesoło buzował, oświetlając ciepłym blaskiem ich zasłuchane twarzyczki.
Dzieci wpatrzone były w babcię, która siedziała na bujanym fotelu i opowiadała im bajkę o leśnych ludziach, którzy żyli w dużym zamku. Wszyscy ubrani byli na zielono oraz jedli zielone potrawy. Nawet kiedy wybierali się poza las, aby załatwić sprawy w mieście i zrobić zakupy, swoim wyglądem wyróżniali się tle innych ludzi. Jednocześnie byli bardzo życzliwi i komunikatywni.
Dla nich zielony kolor miał szczególne znaczenie. Symbolizował on spokój i wyciszenie. W ich rodzinie wprowadził go kilka pokoleń temu prapradziadek Henryk. Przekazał to swoim dzieciom, one wnukom, a wnuki prawnukom…
Ta rodzinna tradycja trwa do dziś i pewnie jeszcze będzie trwać i trwać…
Autor: Sokolik