ed – Strona 58 – Piszemy 2024

Szary człowiek – 31

Szary człowiek mieszkał w szarym mieście. Jego szare dni mijały jeden po drugim, niezauważalne w swojej szarości. Jedynym kolorowym akcentem jego szarej egzystencji był wielobarwny witraż. Przedstawiał żółte słońce, zieloną łąkę i klucz żurawi. Łąka mieniła się różnymi odcieniami zieleni i żółci, słońce było pomarańczowe, okrągłe. Kiedy szary człowiek wieczorem patrzył w okno, widział jak prawdziwe słońce ustawia się w pomarańczowym kółeczku słońca namalowanego na witrażu. Miał więc dwa słońca. A jeśli był pochmurny dzień, to zostawało przynajmniej sztuczne, namalowane na szybie. W słoneczne dni witrażowe plamy snuły się po całym mieszkaniu. Szare sprzęty było oświetlone kolorowymi plankami zielonej łąki, oraz pomarańczowym słońcem. Szary mężczyzna lubił się im przyglądać. Miał przy tym pogodną twarz, a momentami nawet się uśmiechał i wtedy już nie wyglądał tak szaro, jak zwykle.

Autor: Złota Rybka

Syrena – 44

Syrena uważnie przyglądała się rybackiemu kutrowi tarmoszonemu przez wiatr i zalewanemu przez wodę. Zobaczyła, że z łodzi, prosto w spienione fale, wypadła jedna osoba. Spojrzała na swoje siostry. Porozumiały się bez słów i zgodnie zaczęły śpiewać i tańczyć. Tylko one wiedziały, czemu to robią.

Taką przynajmniej nadzieję miała mała dziewczynka podziwiająca obraz w miejskim muzeum. Zauroczona patrzyła na fale, statek i tańczące syreny. Rodzice, widząc jej fascynację, często przychodzili z nią do muzeum. Kupili jej nawet dużą reprodukcję obrazu, ale dziewczynka wolała oglądać oryginał. Nocami śniła, że jest syreną i tańczy razem ze swoimi siostrami.

Autor: Ewa Damentka

Wiosenny las – 83

Wiosenny las przyciągał spacerowiczów delikatną zielenią drzew, świeżą młodziutką trawą i orzeźwiającym zapachem. Aż chciało się wziąć głębszy oddech…

Leśną dróżką szedł młody mężczyzna i młoda kobieta. Byli parą, która wybrała się na wspólny spacer. Oboje nic nie mówili, tylko pozwolili sobie poczuć klimat lasu. To spowodowało, że w ich wnętrzu pojawiły się spokój i wyciszenie. Towarzyszyły im one jeszcze bardzo długo.

Autor: Sokolik

Latający dywan – 4

Latający dywan unosił się nad miastem. Nie był widoczny, gdyż otulała go ciemna noc. Jego pasażer uważnie przyglądał się miastu i oświetlonym budynkom – zarówno pałacom, jak i małym domostwom. Szukał igły w stogu siana. Tak naprawdę szukał kilku mądrych myśli w otoczeniu wielu setek tysięcy osób. Myśli wymagały przesortowania, a trwało to trochę czasu. Pasażer dywanu wiedział więc, że przez około tydzień każda noc będzie pracowita.

dla Jurka napisał Adam

Szary człowiek – 30

Autor: Sokolik

Latający dywan – 3

Latający dywan unosił się nad miastem. Nie był widoczny, gdyż otulała go ciemna noc. Jego pasażer uważnie przyglądał się miastu i oświetlonym budynkom – zarówno pałacom, jak i małym domostwom. Szukał bratniej duszy mającej w sobie niewielką dozę szaleństwa, by wraz z nim polecieć latającym dywanem ku przygodzie życia.

dla Jurka napisała Danuta Majorkiewicz

Syrena – 43

Syrena uważnie przyglądała się rybackiemu kutrowi tarmoszonemu przez wiatr i zalewanemu przez wodę. Zobaczyła, że z łodzi, prosto w spienione fale, wypadła jedna osoba. Spojrzała na swoje siostry. Porozumiały się bez słów i zgodnie zapiały, niczym kogut o poranku. Tonący ocknął się, słysząc donośne dźwięki kogucich syren i nie utonął.

Autor: Gwiazdeczka

Młoda kobieta – 510

Młoda kobieta zatrzymała się i z wahaniem popatrzyła na szyld nowego lokalu – „Klub Anonimowych Księżniczek – Zapraszamy”. Rozejrzała się niepewnie. Nikt nie zwracał na nią uwagi, więc trochę śmielej otworzyła drzwi i weszła do środka. Nazwa klubu zaintrygowała ją. Chciała się zorientować, co ciekawego może mieścić się pod takim szyldem.

Autor: Ewa Damentka

Latający dywan – 2

Latający dywan unosił się nad miastem. Nie był widoczny dla nikogo, gdyż otulała go ciemna noc. Jego pasażer uważnie przyglądał się miastu i oświetlonym budynkom – zarówno pałacom, jak i małym domostwom. Szukał bezpiecznego miejsca na lądowanie. Nie miał oczekiwań, poza tym aby bezpiecznie osiąść na ziemi. Był już w wielu miejscach i jak dotąd nie zagrzał w nich zbyt długo. Teraz pragnął osiąść na stałe i zrobić sobie dłuższą przerwę w lataniu.

Autor: Gwiazdeczka

Szary człowiek – 29

Szary człowiek mieszkał w szarym mieście. Jego szare dni mijały jeden po drugim, niezauważalne w swojej szarości. Jedynym kolorowym akcentem jego szarej egzystencji były jego marzenia, które niosły go przez życie. Marzenia tak świetliste i kolorowe, że przysłaniały szarą rzeczywistość. Mężczyzna nie zdawał sobie sprawy z własnej szarości oraz szarości swoich dni, otaczających go ludzi i całego świata. Szedł od marzenia do marzenia. Trudno powiedzieć, że szedł, właściwie to wznosił się coraz wyżej. Swoim przykładem dawał nadzieję innym ludziom i wkrótce cały świat stał się kolorowy, wypełniony cudownymi barwami, szczęściem i spełnionymi marzeniami, które generowały kolejne marzenia i kolejne…

dla Andrzeja napisała Brzozowa Bajdulka