Góra lodowa postanowiła zwiedzić świat. Oderwała się więc od lądolodu, by swobodnie pływać po morzach i oceanach. Najpierw dotarła do wybrzeży Grenlandii, gdzie spotkała wikingów przygotowujących się do wyprawy.
Oni, zaskoczeni jej ogromnymi rozmiarami, postanowili wykorzystać ją jako naturalną fortecę. Zbudowali na niej obozowisko i wyruszyli na podbój nowych ziem. Góra lodowa, zafascynowana ich odwagą i determinacją, chętnie towarzyszyła im w podróży.
Płynęli na zachód, aż dotarli do wybrzeży Ameryki Północnej. Tam spotkali rdzennych mieszkańców, którzy przyjęli ich z mieszanymi uczuciami. Góra lodowa, będąc świadkiem pierwszych kontaktów między kulturami, zrozumiała, jak ważne są wzajemny szacunek i zrozumienie.
Po wielu miesiącach podróży, Wikingowie postanowili wrócić do domu. Góra lodowa, choć zżyła się z nimi, wiedziała, że jej misja jeszcze się nie skończyła. Popłynęła dalej na południe, aż dotarła do wybrzeży Zachodniej Europy.
Tam spotkała żeglarzy przygotowujących się do wielkich odkryć geograficznych. Wśród nich był Krzysztof Kolumb, który marzył o znalezieniu nowej drogi do Indii. Góra lodowa, zainspirowana jego wizją, postanowiła towarzyszyć mu w podróży przez Atlantyk.
Podczas tej wyprawy, była świadkiem wielu trudności i niebezpieczeństw, ale także wielkich odkryć. Gdy Kolumb dotarł do brzegów Ameryki, góra lodowa poczuła, że jej podróż dobiega końca. Wiedziała, że była częścią wielkich wydarzeń, które zmieniły bieg historii.
Jednak teraz, zmęczona i wyczerpana, postanowiła wrócić do swojego lądolodu. Pożegnała się ze swymi przyjaciółmi i ruszyła na północ. Gdy dotarła do domu, opowiedziała wszystkim o swoich przygodach i o ludziach, których spotkała. Od tego dnia była znana jako świadek wielkich odkryć i zmian, które kształtowały świat.
Autor: Ewa Damentka we współpracy z AI