Latarnia morska stała na krańcu skalistego cypla wysuniętego głęboko w morze. Jej światło przypominało, że latarnik czuwa nad bezpieczeństwem marynarzy. To pomagało to nie tylko tym, którzy ciemną nocą przebywali na morzu. Dawało również nadzieję smutnym ludziom, którzy nigdy na morze nie wypływali. Patrząc na światło latarni przebijające się przez ciemność lub mgłę, pamiętali o latarniku i odzyskiwali nadzieję na to, że w ich życiu też zjawi się ktoś, kto zapali latarnię, kiedy będą we mgle, smutku, szarościach lub zupełnej ciemności. Niektórzy z nich nawet zaczynali się leciutko uśmiechać, kiedy myśleli o tej nadziei. Może dlatego latarnik był powszechnie szanowany, zarówno przez marynarzy jak i pozostałych mieszkańców okolicznych miejscowości oraz turystów wypoczywających w pobliżu morskiej latarni.
Autor: Ewa Damentka