Mężczyzna spacerował samotnie brzegiem morza. W pewnej chwili zaszedł na uroczą, maleńką, dziką plażę. Z pewnym niedowierzaniem usłyszał głos swojej mamy, które zmarła dziesięć lat wcześniej.
– Wreszcie przyszedłeś….
– Mama?
– Czekałam tu na ciebie od dawna…
– Mamo, gdzie jesteś?
– Nie ma mnie już, to tylko moje wspomnienie…
– Czemu na mnie czekałaś?
– Żeby dać ci to, czego nigdy nie chciałeś wziąć…
– Co takiego?
– Moją miłość.
– Co?
– Kochasz siebie?
– Ja…, nie…, nie wiem….
– Proszę weź ją.
Mężczyzna poczuł lekki powiew i ciepło, które zaczęło rozlewać się w jego sercu, a następnie w całym ciele. Poczuł, jak pęka obręcz, która ściskała jego głowę. Wziął głęboki oddech i zaczął płakać.
– Mamo dziękuję…
– Teraz siebie już kochasz?
– Tak, siebie, ciebie, tatę, rodzinę, znajomych i nieznajomych
– Wreszcie – głos mamy był pełen ulgi.
– Czy jeszcze cię usłyszę?
– Jestem z twoim sercu, zawsze byłam…
– Wiem – odpowiedział machinalnie i znowu się rozpłakał.
Siedział na tej plaży bardzo długo. Potem niespiesznie wrócił do hotelu. Kiedy następnego dnia wybrał się na plażę, nie znalazł jej. Uznał, że widocznie już spełniła swoje zadanie. Dotknął ręką okolicy swojego serca i pomyślał” „Mamo, dziękuję, bardzo dziękuję”.
Autor: Brzozowa Bajdulka