Skarb od wielu lat, a może nawet stuleci, leżał złożony w schowanej przed ludźmi drewnianej skrzyni obitej blachą. Marzył o tym, żeby w końcu ktoś go odnalazł i zaczął nim cieszyć swoje serce i oczy. Wreszcie odkryły go delikatne ręce archeologa. Oczyściły, zabezpieczyły. Skarb cieszył się, bo wiele osób go oglądało i podziwiało. Potem, po wielu dyskusjach, zdecydowano się go wyeksponować w lokalnym muzeum i umieścić w osobnej gablocie. Dzięki temu mógł go podziwiać każdy, kto odwiedzał to muzeum.
Autor: Ewa Damentka