Tag: wierzba

Mała ławeczka – 85

Mała ławeczka stała w parku od bardzo dawna. Płacząca wierzba, pod którą ją postawiono, zdążyła urosnąć i teraz jej gałęzie chroniły ławeczkę przed ciekawskimi spojrzeniami spacerowiczów.

Bardzo często nikt nie zajmował na ławeczce miejsca. Zaobserwowały to kuny, które wskakiwały na nią i swobodnie siedziały, czekając na rozwój wydarzeń.

Autor: Sokolik

Mała ławeczka – 84

Mała ławeczka stała w parku od bardzo dawna. Płacząca wierzba, pod którą ją postawiono, zdążyła urosnąć i teraz jej gałęzie chroniły ławeczkę przed ciekawskimi spojrzeniami spacerowiczów.

Bardzo często przychodziła tutaj młodzież z pobliskiej szkoły, aby na ławeczce posiedzieć i odpocząć.

Pewnego słonecznego dnia grupa chłopców stwierdziła, że warto dostarczyć tu dodatkowe miejsca do siedzenia. Jeden z nich miał ojca stolarza. Wspólnie, z pomocą kolegów, zrobili jeszcze trzy ławki. Gdy były one gotowe, zanieśli je pod płaczącą wierzbę. Postawili je obok tamtej. Teraz z daleka ławki były widoczne, a jednocześnie większa ilość osób mogła tu siedzieć.

Autor: Sokolik

Mała ławeczka – 81

Mała ławeczka stała w parku od bardzo dawna. Płacząca wierzba, pod którą ją postawiono, zdążyła urosnąć i teraz jej gałęzie chroniły ławeczkę przed ciekawskimi spojrzeniami spacerowiczów.

Bardzo często amatorzy kręcili tutaj swoje pierwsze filmy. Wtedy, bezpiecznie schowani przed ciekawskimi ludźmi, mogli zobaczyć rezultaty swojej działalności.

Autor: Sokolik

Mała ławeczka – 80

Mała ławeczka stała w parku od bardzo dawna. Płacząca wierzba, pod którą ją postawiono, zdążyła urosnąć i teraz jej gałęzie chroniły ławeczkę przed ciekawskimi spojrzeniami spacerowiczów.

Bardzo często ławka stała pusta. Zaobserwował to jeden z mężczyzn, który przychodził codziennie do parku i spędzał w nim przynajmniej dwie godziny.

Któregoś dnia, postanowił zawiesić tablicę z informacją o ławce, która tam jest. Narysował także strzałkę oznaczającą kierunek. Od następnego dnia, na niej zaczęło zasiadać coraz więcej osób. Wtedy to sama ławka poczuła, że komuś służy.

Autor: Sokolik

Mała ławeczka – 79

Mała ławeczka stała w parku od bardzo dawna. Płacząca wierzba, pod którą ją postawiono, zdążyła urosnąć i teraz jej gałęzie chroniły ławeczkę przed ciekawskimi spojrzeniami spacerowiczów.

Bardzo często mijali ją różni ludzie oraz pewna emerytka, która często na niej odpoczywała.

Pewnego ranka, kobieta przyszła tu na spacer. Gdy była przy wierzbie, zaskoczył ją nagły brak ławki. Zastanawiała się, kto ją stąd zabrał? Poszła dalej, nieco smutna.

W głębi parku zobaczyła właśnie tę ławeczkę. Przyspieszyła kroku i przyjrzała się jej dokładnie. Wiedziała, że to ona. Uśmiechnęła się szeroko i delikatnie pogłaskała ją ręką. Z radością usiadła na niej i obserwowała otoczenie.

Autor: Sokolik

Mała ławeczka – 78

Mała ławeczka stała w parku od bardzo dawna. Płacząca wierzba, pod którą ją postawiono, zdążyła urosnąć i teraz jej gałęzie chroniły ławeczkę przed ciekawskimi spojrzeniami spacerowiczów.

Bardzo często siadały na niej wiewiórki i skubały orzechy, które znalazły lub dostały od ludzi. Czasem podbiegały do nich psy, ale nie zawsze były w stanie wskoczyć na ławkę. To zwykle było bezpieczne miejsce dla wiewiórek.

Autor: Sokolik

Mała ławeczka – 77

Mała ławeczka stała w parku od bardzo dawna. Płacząca wierzba, pod którą ją postawiono, zdążyła urosnąć i teraz jej gałęzie chroniły ławeczkę przed ciekawskimi spojrzeniami spacerowiczów.

Bardzo często była zajmowana przez różnych ludzi. Niektórzy nawet spędzali na niej wiele godzin dziennie. Ostatni raz była odmalowana na brązowo, kilka lat temu. Teraz przysiadały na niej głównie ptaki.

Autor: Sokolik